Vínill vikunnar að þessu sinni er platan Spilar og spilar með Viðari Alfreðssyni sem kom út árið 1981.
Umsjón: Árni Matthíasson.
Viðar Alfreðsson fæddist 26. maí 1936, sonur Theódóru Eyjólfsdóttur og Alfreðs Þórðarsonar. Mikið var um hljóðfæri á heimilinu, meðal annars píanó, rafmagnsorgel, harmonikka, trommusett og ýmis blásturshljóðfæri og Viðar fór snemma að spila á þau flest. Hann kom fyrst fram opinberlega 12 ára gamall í stuttri kvikmynd sem sýnd var í Gamla bíói og lék Boogie Woogie-sóló á píanó, en hann lék einnig á píanó í Útvarpinu 1951, þegar hann var fimmtán ára.
Sextán ára gamall lærði Viðar að blása í trompet og spilaði svo meðal annars með hljómsveit Stefáns Þorleifssonar og með Svavari Gests. Um tvítugt var hann kominn í hljómsveit Gunnars Ormslevs og fór með henni í fræga ferð til Moskvu 1957 á heimsmót æskunnar þar sem hljómsveitin vann til gullverðlauna. Um svipað leyti lék hann líka í hljómsveit Björns R. Einarssonar.
Árið 1959 fluttist Viðar til Þýskalands og hóf tónlistarnám í Hamborg. Þegar hann sneri aftur heim var hann ráðinn í afleysingar sem fyrsti trompet í Sinfóníuhljómsveit Íslands, en þegar fyrsti trompet sveitarinnar sneri aftur til starfa var Viðari boðin staða þriðja trompetleikara, en kaus að fara frekar í framhaldsnám við Guildhall School of Music and Drama í Lundúnum 1961. Þar lagði hann trompetinn til hliðar og tók upp skógarhorn, sem einnig hefur verið kallað franskt horn.
Að námi loknu var Viðar ráðinn til Sadlers Wells þjóðaróperunnar í Lundúnum og lék þar í óperuhljómsveitinni í rúm fjögur ár. Eftir að hafa verið í lausamennsku um hríð var hann ráðinn til útvarpshljómsveitar BBC, en lék einnig með bresku fílharmóníuhljómsveitinni, sem hét þá um hríð The New Philharmonia Orchestra
Árið 1971 sneri Viðar aftur heim til Íslands og var ráðinn til sinfóníunnar þar sem hann blés til 1979 að honum var sagt upp eftir deilur við framkvæmdastjóra hljómsveitarinnar. Viðar var ekki sáttur og fór í mál við hljómsveitina og hafði sigur.
Samhliða því að spila með Sinfóníunni var hann duglegur að spila jazz, mætti á jazzkvöld með trompet eða takkabásúnu og spilaði til að mynda mikið með Gunnari Ormslev síðustu árin sem Gunnar lifði, en Gunnar Ormslev lést 1981.
Að loknu starfi hjá Sinfóníunni var Viðar atorkumikill kennari á næstu árum og skólastóri um hríð, en síðustu æviárin bjó hann í Neskaupstað. Hann veiktist illa 1998 og lést 11. september 1999.
Auk plötunnar Spilar og spilar, sem við heyrum hér á eftir, má heyra Viðar með Bob Magnusson Group á Jazzvöku, afmælisplötu Jazzvakningar sem kom út 1981, og á minningarplötunni um Gunnar Ormslev, Jazz í 30 ár, sem kom út 1983. Þess má og geta að Jazzvakning gaf út geisladiskinn Jazzvaka Guðmundar og Viðars 1991, en á honum er meðal annars finna plötuna Spilar og spilar eins og hún leggur sig.
Á Spilar og spilar leikur Viðar á trompet, flygilhorn, takkabásúnu, franskt horn og túbu. Aðrir hljóðfæraleikarar eru Sigurlaug Eðvaldsdóttir, Helga B. Óskarsdóttir og Friðrik Már Baldursson sem leika á fiðlu, Brian Carlile og Ólöf Sesselja Óskarsdóttir leika á lágfiðlu, Guðrún Th. Sigurðardóttir og Ólöf Sesselja á hnéfiðlu, John Stupcano á bassa, Árni Elfar á píanó, Alfreð Alfreðsson á trommur og Jón H. Sigurbjörnsson á flautu. Svo spilar Litla jazzbandið með Viðari í nokkrum lögum á plötunni; Guðmundur Ingólfsson á píanó, Árni Scheving á bassa og Guðmundur Steingrímsson á trommur.
Viðar útsetti lögin að mestu sjálfur, en félagi hans úr BBC-hljómsveitinni, tónlistarmaðurinn og hljómsveitarstjórinn Bob Leaper aðstoðaði hann með hljómsveitarútsetningarnar á fjórum lögum: If He Walked into My Life, Cavatina, Makin' Whoopee og As Long as He Needs Me. Þess má geta að Bob Leaper útsetti mikið fyrir Bítlana á sínum tíma.
Ekki tók nema 36 klukkustundir að taka plötuna upp, enda var búið að æfa vel og lengi fyrir upptökurnar. Viðar gaf plötuna út sjálfur en Hljómplötuútgáfan, sem síðar varð Skífan, tók að sér að dreifa henni. Henni var vel tekið og seldist upp á skömmum tíma.
Á A-hlið plötunnar er fyrst lagið Be My Love eftir þá Sammy Cahn og Nicolas Brodszky, sem Mario Lanza söng í bíómyndinni The Toast of New Orleans og varð fyrsta gullplata hans. Þá kemur If He Walked into My Life eftir Jerry Herman úr söngleiknum Mame sem Angela Lansbury söng. Þriðja lagið er Cavatina eftir Stanley Myers, lag sem samið var fyrir kvikmyndina The Walking Stick, en aukin útgáfa þess var síðan notuð í kvikmyndinni The Deer Hunter þar sem John Williams lék á gítarinn. Viðar samdi sjálfur fjórða lag A-hliðarinnar, Vala heitir það í höfuðið á Valerie dóttur hans. Lokalag A-hliðar plötunnar er svo Makin' Whoopee eftir Walter Donaldson sem Eddie Cantor söng í söngleiknum Whoopee! 1928.
B-hlið plötunnar hefst með laginu As Long as He Needs Me eftir Lionel Bart úr söngleiknum Olivier, söng Nancy til illmennisins Bill Sikes. Í viðtali við Viðar kom fram að hann valdi það lag á plötuna því hann spilaði í heilt ár í leikhúshljómsveitinni við sýningar á Oliver. Næst kemur For Once in My Life eftir þá Ron Miller og Orlando Murden sem þeir sömdu 1965 og ýmsir Motown-listamenn spreyttu sig á, fyrst Jean DuShon, þá Connie Haines, Barbara McNair og Four Tops Temptations, Martha & the Vandellas, Smokey Robinson, Kiki Dee, Sammy Davis Jr. og Gladys Knight & the Pips. Einnig urðu vinsælar útgáfur Tony Bennett og Frank Sinatra, en þær eru allar í hægum takti eins og lagið var upphaflega. Stevie Wonder færði það í þann fjöruga búning sem flestir þekkja í dag og þeir Viðar og félagar gera að sinni. Þriðja lagið heitir einfaldlega Three og er eftir A. Larkin, sem er líklega breskur spilafélagi Viðars í Bretlandi. Eina hreinræktaða jazzlag plötunnar er lokalag hennar, Misty, eftir píanóleikarann Erroll Garner, sem sló reyndar í gegn með söngvaranum Johnny Mathis, þó það hafi upphaflega verið án söngs, en meðal þeirra sem tóku lagið upp eru Ella Fitzgerald og Sarah Vaughan.
