OPUS 109 - Beethoven, Bach, Schubert
Víkingur Ólafsson fer í könnunarleiðangur um eitt af meistaraverkum Beethovens frá síð-tímabili tónskáldsins, Sónötu í E-dúr Op. 109. Samhliða rekur hann þræðina sem tengja þetta einstaka verk fyrri verkum Beethovens, auk tónsmíða Bachs og Schuberts.
Hljóðritun frá tónleikum Víkings í Eldborg Hörpu 1. apríl 2026.
Efnisskráin er full af ægifagurri tónlist og athyglisverðum uppgötvunum. Hin stórbrotna sjötta Partíta Bachs varpar til að mynda ljósi á hvernig róttækur frumleiki Beethovens undir lok tónsmíðaferilsins átti sér djúpar rætur í skilningi hans á tónlist Bachs, sem hann stúderaði allt sitt líf. Með því að flytja saman hina nánast gleymdu sónötu Schuberts í e-moll D566 og sónötu Beethovens í sömu tóntegund op. 90 dregur Víkingur Heiðar fram þá söguskoðun að verk Schuberts, sem löngum hefur verið afgreitt sem óklárað brot, sé alls ekki óklárað þegar allt kemur til alls, heldur fullkomlega mótað, fíngert meistaraverk undir áhrifum frá sónötu Beethovens, sem kom út í Vínarborg tveimur árum fyrr. Og sónötur Beethovens í e-moll og E-dúr afhjúpa hlið á tónskáldinu sem stundum gleymist: Hina hlýju, kærleiksríku og söngrænu fegurð sem á í samspili við hið hvassa og eldfima lundarfar sem svo oft er í forgrunni í verkum Beethovens.
EFNISSKRÁ:
Prelúdía í E-dúr BWV 854 eftir Johann Sebastian Bach.
Sónata nr. 27 í e-moll, op. 90 eftir Ludwig van Beethoven.
Partíta nr. 6 í e-moll, BWV 830 eftir Johann Sebastian Bach.
Sónata í e-moll, D 566 eftir Franz Schubert.
Sónata nr. 30 í e-moll, op. 109 eftir Ludwig van Beethoven.
Kynnir: Arndís Björk Ásgeirsdóttir.
